Page 76 - GALENIKA MEDICAL JOURNAL

i ateroskleroza, koji obično uključuju različite grupe pacije- ateroskleroze kod pacijenata sa primarnom hipertenzijom.
nata. FMD posebno pogađa djecu i žene mlađeg i srednjeg Stoga je potvrda dijagnoze renovaskularne hipertenzije iza-
uzrasta i predstavlja sistemsku arterijsku bolest. Atero- zovan poduhvat, jer se može izvršiti samo retrospektivno
14
sklerotska renovaskularna hipertenzija (Atherosclerotic reno- ako revaskularizacija rezultira izlječenjem ili poboljšanjem
vascular hypertension, ATS-RVH) je najčešći oblik kod starijih HT .
16
odraslih osoba, pretežno muškaraca, sa više faktora rizika.
Njegova prevalencija u opštoj populaciji pacijenata sa HT Renalna denervacija (Renal Denervation, RDN) je ino-
kreće se između 1 i 8%, u zavisnosti od selekcije populacije, vativan metod liječenja RH, koji je efikasan u smanjenju
ali može biti i do 25-35% kod pacijenata sa znacima multi- ili prekidanju simpatičkih signala bubrezima i smanjenju
site ateroskleroze. Aktivacija RAAS nastaje kada suženje lu- simpatičke aktivnosti cijelog tijela. Brojne studije pružaju
mena bubrežne arterije u jednoj ili obje bubrežne arterije dokaze da RDN efikasno snižava krvni pritisak, čak i kod
dostigne određeni prag, koji se obično procjenjuje > 75% onih bez istovremene primjene antihipertenzivnih me-
ili se može javiti čak i pri nižem stepenu stenoze, ako po- dikamenata. Procjenjuje se da prosječno smanjenje BP od
stoji poststenotska dilatacija. Povećana sinteza renina ima 10 mmHg smanjuje incidencu kardiovaskularnih događaja
za cilj održavanje brzine glomerularne filtracije (Glomerular za 25-30%, i to bez neželjenih događaja tokom trogodišnjeg
Filtration Rate, GFR) kroz izraženu konstrikciju post-glomeru- praćenja pacijenata. Implementacija RDN kao inovativne
larnih arteriola i preko podizanja sistemskog BP. Međutim, opcije liječenja hipertenzije zahtijeva sistematizovan odabir
kod većine pacijenata, u vrijeme postavljanja dijagnoze, ak- pacijenata, multidisciplinarno liječenje koje podrazumijeva
tivacija RAAS se više ne može detektovati iz više razloga . U uključenje endokrinologa i nefrologa u donošenju odluka o
15
stvari, mora se računati da stenoza bubrežnih arterija može ovoj vrsti terapije, a takođe treba poštovati i mišljenje i želje
biti hemodinamski beznačajna i može biti rezultat ubrzane samih pacijenata prilikom donošenja odluka 17, 18 .

Zaključak

Iskustva i naučni dokazi koji se tiču patofiziologije i liječenja arterijske hipertenzije su obimni. Uz
moderne antihipertenzivne lijekove i invazivnu transkatetersku terapiju (renalna denervacija), ova
oblast je i dalje puna izazova, sa obzirom na broj pacijenata koji konstantno raste i broj pacijenata
koji su loše kontrolisani. Liječenje pacijenata sa rezistentnom hipertenzijom treba usmjeriti na
optimizovanu i intenziviranu medikamentnu terapiju lijekovima iz bar tri grupe antihipertenziva,

uz obavezan diuretik. Ukoliko i uz ovakav pristup nema zadovoljavajuće kontrole krvnog pritiska,
transkateterska renalna denervacija je opravdana terapijska opcija. Novija saznanja tokom praćenja
pacijenata liječenih transkateterskom renalnom denervacijom pružaju obećavajuće podatke.
Potrebna su dodatna istraživanja, podaci i iskustva na većem broju pacijenata za širu primjenu ove
vrste terapije.

Abstract

Hypertension is one of the most common diseases in the general population. Despite the new generation of
antihypertensive drugs and improved guidelines, there is still a poor number of patients with well-controlled hypertension.
The particular group are patients with resistant hypertension. It is highly prevalent in the general hypertensive population
and good control of those patients remains a great challenge. Renal sympathetic hyperactivity is a responsible mechanism
of resistant hypertension. One of the options for those patients is transcatheter renal sympathetic denervation. Recent
studies show promising results and it has become a possible therapeutic alternative to treat this group of patients.

Keywords: hypertension, resistant hypertension, renal denervation

74 DOI: 10.5937/Galmed2306070T